همجنسگرایی هنوز هم در کوزوو تابوست

نوشته‌ی شگا المولا

ترجمه‌ی چراغ

اگرچه کشور آلبانی دارد خودش را برای قانونی‌کردن ازدواج همجنسگرایی آماده می‌کند اما حکومت کوزوو می‌گوید ازدواج همجنسگرایی حتی در آینده‌ی این کشور هم دیده نمی‌شود.

آرین، جوان جذابی است که در پریشتینا زندگی می‌‌کند. توی کافه که بودیم تلفنِ همراه‌اش مدام زنگ می‌خورد و وی تاکید داشت که این‌جا، توی کافه، بماند حتی اگر پارتنرش تماس گرفته باشد. خیلی‌‌ها نمی‌دانند که پارتنر وی یک مرد است.

آرین گفت «متاسفم اگر گوشی را جواب ندهم دیوانه می‌شود، می‌دانید که روابط چه جوری است».

مردان و زنان جوان دست در دست هم دارند و پیوسته از خیابان بالا می‌روند و پایین می‌آیند و شامِ عاشقانه‌شان را در رستوران‌های این شهر صرف می‌کنند. اما وقتی آرین و دوست‌اش برای نوشیدن به یکی از این بارها و رستوران‌ها می‌روند مجبور است که با دوست‌پسرش طوری رفتار کنند که انگار فقط دو تا دوست ساده هستند. همجنسگرایی هنوز هم در کوزوو تابوست.

آرین می‌گوید «دین ما همجنسگرایی را نمی‌پذیرد، افراطیون همجنسگرایان را کتک می‌زنند. من آن‌قدر مورد آزار و شکنجه‌ی جسمی و روحی قرار گرفته‌ام که همیشه راز همجنسگرا‌بودن‌ام را فقط پیش خودم نگه می‌دارم.»

وقتی دولت آلبانی تصمیم گرفت ازدواج همجنسگرایی را قانونی سازد و رژه‌ی افتخار همجنسگرایان در بلگراد، در این هفته، ملغی شد، حقوق همجنسگرایان در بالکان تبدیل به موضوع داغ و مهمی گشت. اما کوزوو درمورد این مباحث شدیدن خاموش و آرام بود.

دولت هم هیچ برنامه‌ای برای مطرح کردن ازدواج همجنسگرایی ندارد. سخن‌گوی دولت، مملی کراسنیکی، به سایت ما گفت که این مساله در برنامه‌های اخیر دولت و حتی در برنامه‌های آینده‌ی‌ آن هم نیست.

وی گفت «این مساله اصلن به بافت اجتماعی کوزوو ربطی ندارد. هیچ اولویتی، حتی اولویتی درجه‌ی دو، درباره‌ی آن نیست. این مساله از نظر دولت هیچ اهمیتی ندارد مگر این‌که بخواهیم نگاهی به قانونِ ازدواج بیاندازیم».

اگرچه حقوق همجنسگرایان نادیده گرفته شده است اما کراسنیکی می‌گوید «دولت از قوانینی که علیه تبعیض است حمایت می‌کند، قوانینی که علیه تبعیض به همجنسگرایان باشد».

با این همه، اربر نوحیا از سازمان حقوق بشرِ Elysium که از حقوق افراد دگرباش جنسی دفاع می‌کند به سایت ما گفت که به رغم قوانینی که علیه تبعیض وجود دارد اما خیلی از مردان و زنان همجنسگرا با آزار و بی‌عدالتی مواجه هستند.

وی گفت‌ »قانون اساسی دارای ماده‌ای است که علیه تبعیض بر اساس گرایش جنسی است اما دولت مستقیمن از این ماده حمایت نمی‌کند یا در این مورد سرمایه‌گذاری نمی‌کند. آن‌ها اصلن سازمان ما را حمایت مالی نمی‌کنند».

صبری کمبری، یکی از افسران اداره‌ی اطلاعات پلیس کوزوو،  به سایت ما گفت که پرونده‌های زیادی درباره‌ی آزار جسمی دگرباشان جنسی وجود دارد.

وی گفت «مواردِ زیادی درباره‌ی خشونت علیه افراد همجنسگرا به ما گزارش می‌شود. اما ما به آن‌ها اطمینان می‌دهیم که آن‌ها نیز مانند دیگر شهروندان از حمایت یکسانی برخوردار هستند، و ما از حقوقی که دارند حمایت می‌کنیم».

اجتماع همجنسگرایانِ کوزوویی با ترس از خشونت و تبعیض زندگی می‌کنند، و بیش‌تر همجنسگرایانی که با سایت ما مصاحبه کرده‌اند گفته‌اند که مجبورند گرایش جنسی‌شان را پنهان نگه دارند.

تنها زمانی دست به آشکارسازی می‌زنند که در محیطی محرمانه و خصوصی با دوستان‌شان یا با سازمان Elysium باشند.

 آرین می‌گوید «در مهمانی‌هایی که سازمان Elysium ترتیب می‌دهد یا پشت درهای بسته‌‌ی مهمانی‌های دوستان‌ام می‌توانم خودم باشم، همجنسگرا باشم.»

نوحیا اعلام می‌کند که سازمان Elysium تنها سازمان در کوزووست که مستقیمن از همجنسگرایان حمایت می‌کند.

وی می‌گوید «ما مهمانی‌های کوچکی ترتیب می‌دهیم و مجبوریم که این مهمانی‌ها را رسمن اعلام نکنیم تا همجنسگرایان احساس آزادی داشته باشند و بتوانند از مشکلات و احساسات‌شان آزادانه سخن بگویند». وی اضافه می‌کند که هیچ مشروب‌خانه یا کلوپی در هیچ‌کجای این کشور وجود ندارد.

وی می‌گوید «Elysium جایی است که آن‌ها می‌توانند با هم در تماس باشند و دوست شوند و رابطه را شروع کنند».

نوحیا قبول دارد که زنان بسیار کمی به این مهمانی‌های غیررسمی می‌آیند و تقصیر آن را بر گردن نابرابری جنسیتیِ موجود در جامعه‌ی کوزوو می‌اندازد.

او گفت «زنان همجنسگرا به‌خاطر تبعیض دوگانه‌ای که برشان روا می‌شود پنهان‌تر هستند. جامعه هم به‌خاطر جنسیت‌شان و هم به‌خاطر گرایش جنسی‌شان بر ایشان تبعیض ‌می‌راند».

ولورا، دوجنسگرای جوانِ اهل پریشتینا، این تبعیض‌های دوگانه را تجربه کرده است. ولورا جدیدن با مردی قرار ملاقات گذاشته بود که به‌گفته‌ی خودش خوب بود، اما ترجیح می‌دهد که اگر آزاد باشد که انتخاب کند دل‌اش می‌خواهد با یک زن باشد.

وی می‌گوید «احساس می‌کنم جامعه مرا وادار می‌کند تا با مردان قرار ملاقات بگذارم، حتی اگر وقتی زنی از کنارم می‌گذرد و قند توی دل‌ام آب می‌شود نباید به‌اش اهمیت بدهم».

وقتی ولورا وقتی ولورا گرایش جنسی اش را با دیگران در میان گذاشت، آنها علیه همجنسگرایی او موضع گرفتند. ولورا می‌گوید «مردم فکر می‌کنند من اگر می‌خواهم با یک زن باشم فقط می‌خواهم برای مردان جذاب‌تر و سکسی‌تر شوم، یا آن‌ها فکر می‌کنند می‌خواهم سکس سه‌نفره داشته باشم».

وی می پذیرد که موانعی که سر راه زندگی مستقل و آزادانه‌ی زنان در پریشتینیا موجود است، نشانی از تبعیض علیه زنان و زنان همجنسگرا است.

«در خیال می بینم که عاشق دختری شده‌ام اما وقتی نمی‌توانم دست‌اش را بگیرم یا ببوسم‌اش و بگویم “تو عشق منی”، سعی می‌کنم بی‌خیال‌اش شوم». وی اضافه می‌کند که خودش را یک لزبین می‌داند اما مجبور است که دوجنسگرا باشد و با مردان هم قرار ملاقات بگذارد و “طبیعی” باشد.

وی گفت «دوستان زیادی دارم که در Elysium با آن‌ها آشنا شدم اما هیچ‌کدام‌شان آشکارا همجنسگرا نیستند. هیچ کسی را نمی‌شناسم که جز به دوستان بسیار نزدیک‌اش به کس دیگری گفته باشد که همجنسگراست».

انگار کارهای زیادی باید انجام شود تا مردمی که در حاشیه‌ی جامعه هستند درمورد هویتِ حقیقی‌شان احساس راحتی کنند و این هویت را آشکار سازند.