من یک ترنس سکشوال ام تو اف هستم، یعنی مرد به زن. یعنی روحاً دختر هستم اما در کالبد یک پسر اسیرم. در حقیقت یک زن هستم. این مسأله از نظر علم روانشناسی و روانپزشکی سال هاست که اثبات شده، حتی شخص آیت الله خمینی سال ها پیش فتوی حلال بودن تغییر جنسیت را داده، اما همیشه یک سئوال در ذهنم بوده و اکنون دلم می خواهد از طریق نشریه شما سئوال خودم را که مطمئن هستم سئوال بسیاری از ترنس سکشوال های ایران و مسلمان می باشد از آقایون و حضرات مجتهد که برای هر نیاز روحی انسان بر اساس شرع و دانش فقهی خودشان پاسخی دارند بپرسم.

سئوالم این است: آیا من تا قبل از عمل تغییر جنسیت حق داشتن و بهره بردن از احساسات و نیازهای روحی و عاطفی و جنسی، به عنوان یک انسان زنده را ندارم؟

زیرا بر طبق فتوی این آقایون یک ترنس سکشوال تنها زمانی مجاز به رابطه عاطفی و جنسی با یک فرد دیگر می باشد که تغییر جنسیت داده باشد. یعنی من با وجود داشتن علاقه و بهتر بگویم نیاز روحی و عاطفی به جنس مخالفم - که در ظاهر همجنس خودم می باشد اما در حقیقت جنس مخالف من است - حتما باید عمل تغییر جنسیت را از سر بگذرانم و تازه مجاز به داشتن یک رابطه عاشقانه و عاطفی با یک مرد باشم؟ در غیر این صورت نمی توانم با یک مرد رابطه عاشقانه و جنسی داشته باشم؟

خوب مگر من انسان نیستم؟ مگر خداوند در وجود من علاقه، میل، کشش روحی و جنسی به انسانی دیگر قرار نداده؟ مگر من از نظر احساسات  و نیازهای روحی چه فرقی با همین آقایون مجتهد دارم؟

بله تنها اختلاف من با دیگران فقط در هویت جنسی من است نه در انسان بودنم، پس چطور باید به عنوان یک انسان زنده که نفس می کشد، نیازهای روحی و جنسی خود که از جانب خداوند به من بخشیده شده است را نادیده بگیرم ؟

حالا فرض کنیم طبق گفته این آقایون من می توانم بعد از عمل تغییر جنسیت با یک مرد رابطه جنسی داشته باشم. اما سئوال دیگری پیش می آید: اگر من ترنس سکشوال نتوانم به دلایل مختلف تا پایان عمر تغییر جنسیت بدهم تکلیف ام چیست ؟؟؟

هزار و یک دلیل وجود دارد که می تواند مانع یک ترنس سکسوال برای تغییر جنسیت باشد، بخصوص در جامعه ای مثل جامعه ایران که فرهنگی سنتی و مذهبی دارد؛ از مشکلات مالی گرفته و حضور اجتماعی، چه قبل از عمل تغییر جنسیت و چه بعد از عمل تغییر جنسیت. اگر من ترنس سکشوال نتوانستم تا پایان عمر و حتی تا بخشی از زندگی ام موفق به عمل تغییر جنسیت نشوم واقعا چه باید بکنم؟

مثلا اگر در سن پنجاه سالگی موفق به تغییر جنسیت شدم، آیا باید تمام سال های قبل از پنجاه سالگی ام را در تنهایی، انزوا، حسرت، و همه نیازهای عاطفی و روحی دیگر که در وجود و تار و پود هر انسانی از طرف خداوند عطا شده را نادیده بگیرم؟ آیا این امکان دارد ؟ آیا این به سلامتی روح و روان ام آسیب بیشتری وارد نمی کند ؟ آیا همین مسأله بر طبق همین گفته ی آقایون مرا در انزوای بیشتری قرار نمی دهد؟

اصلا آیا من از نظر این آقایون یک انسان می باشم یا خیر؟ اگر انسان هستم پس چرا هیچ توجه ای به نیازهای روحی و عاطفی من نمی کنند؟ دلم می خواهد همینجا با صدای بلند به مجتهدین بگویم : من یک ترنس سکشوال هستم، اما قبل از ترنس سکشوال بودنم یک انسان هستم، انسانی که دارای همه نیازهای عاطفی و روحی و جنسی مثل همه انسان های دیگر است، دقیقاً مثل خود شما مجتهدان. پس اگر شما نسبت به روح و روان و نیازهای روحی و روانی یک انسان آگاهی و علم و دانش دارید چگونه به نیازهای انسانی و روحی من که داشتن عشق و رابطه عاطفی و جنسی، که جزو اساسی ترین نیازها و در واقع غریزه ی الهی من
است بی توجهی می کنید؟